Έρνεστ Χέμινγουεϊ: Η ζωή και το έργο του

Ernest Miller Hemingway (1899-1961)

                                  "Ο άνθρωπος καταστρέφεται, δε νικιέται."                                                              (Ο γέρος κι η θάλασσα)

  Ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ εισήλθε στη λογοτεχνία μαζί με τη ζωή του. Στον Έρνεστ Χέμινγουεϊ είναι αδύνατο να ξεχωρίσεις τον μεγάλο συγγραφέα από τον άνθρωπο που έζησε έντονα την εποχή του. Ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος άφησε βαθιά ίχνη στη ζωή και στο έργο του. Εκείνο που είδε και υπέφερε, γκρέμισε μια για πάντα τις νεανικές αυταπάτες του και τον έθεσε ενώπιον ενός επίμαχου προβλήματος. Ποιο είναι το νόημα της ζωής; Αργότερα ως δημοσιογράφος στην Ευρώπη, προσπάθησε να εφαρμόσει, εκείνο που αυτός είχε αφομοιώσει, "Για τα απλά πράγματα πρέπει να γράφεις απλά". Η Ευρωπαϊκή κοινωνία εκείνης της εποχής, βρίσκονταν πολύ μακριά απ'αυτό το πράγμα... χαρακτηριζόταν από βαθιούς οικονομικούς κοινωνικούς και πολιτικούς κλονισμούς. Η εφημερίδα "Τορόντο Σταρ", της οποίας ήταν ανταποκριτής, ζητούσε από τον Χέμινγουεϊ εντυπωσιακές ειδήσεις. Τον συγγραφέα όμως δεν τον ενδιέφεραν τόσο τα θορυβώδη γεγονότα, όσο οι άνθρωποι με τις ζωές τους.

  Ζητούσε εκείνο που δεν χανόταν αλλά άντεχε στο πέρασμα του χρόνου. Το 1924 εγκαταλείπει την δημοσιογραφία κι επιδίδεται στην λογοτεχνία. Οι ήρωες των πρώτων διηγημάτων του Χέμινγουεϊ φέρνουν τον πόλεμο. Το 1926 ο Χέμινγουεϊ δημοσιεύει το πρώτο μυθιστόρημά του, "Ο ήλιος ξανά ανατέλλει" και το 1929 ένα δεύτερο μυθιστόρημα με τίτλο "Αποχαιρετισμός στα όπλα". Στα δυο μυθιστορήματα περιγράφει την τραγωδία της "χαμένης γενιάς", μέλος της οποίας είναι και ο ίδιος. Ενώ στο πρώτο μυθιστόρημα ο συγγραφέας περιγράφει τις συνέπειες του πολέμου, στο δεύτερο αναλύει τα αίτιά του. Το μυθιστόρημά του "Αποχαιρετισμός στα όπλα", μπορεί να χαρακτηριστεί το έργο με το πιο έντονο λυρικό και δυναμικό πνεύμα, όσων αφορά το κοινωνικό περιεχόμενό του σε σύγκριση με όλα τ'άλλα μυθιστορήματα του συγγραφέα.

  Στα έργα αυτής της περιόδου, προβάλλουν τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα του ύφους και των ηρώων του  Χέμινγουεϊ. Είναι όλοι τους άνθρωποι με βαθιά αισθήματα που ταλαιπωρούνται σκληρά. Ο διάλογος που χρησιμοποιείται σκόπιμα έχει γραφεί για να μοιάζει σαν αφηρημένος κι ασήμαντος από πρώτη ματιά. Στην πραγματικότητα αποτελείται από λέξεις που έχουν επιλεχθεί με αυστηρότητα και μεγάλη προσοχή. Μετά το μυθιστόρημα "Αποχαιρετισμός στα όπλα", ο Χέμινγουεϊ εγκαθίσταται στη Φλόριντα. Μέχρι τότε έχει γνωρίσει την τραγωδία των άλλων λαών στον πόλεμο και την τραγωδία της "χαμένης γενιάς", των Αμερικάνων που περιπλανιόταν στον κόσμο, ενώ τώρα ήταν αντιμέτωπος με την πικρή τραγωδία του λαού του που είχε πληγεί από την βαθιά και συγκλονιστική κρίση του 1929.

  Βαθιά θλιμμένος απ'όσα συνέβαιναν σαν συνέπεια της οικονομικής κρίσης, προσπάθησε να σταθεί πιο κοντά στους απλούς ανθρώπους, επιδίωξε να διεισδύσει στην πραγματική φύση του ανθρώπου.

  Παρόλα αυτά, δεν μπόρεσε να αποστασιοποιηθεί από την αστική κοσμοαντίληψη. Το 1932 γράφει το βιβλίο "Θάνατος το απόγευμα", ενώ στην Ισπανία τελειώνει ένα άλλο μυθιστόρημα στο οποίο περιγράφει τη βιοπάλη σ'έναν κόσμο με φτωχούς και πλούσιους.

  Στο μεταξύ, μετά την ήττα της Ισπανικής Δημοκρατίας και την επικράτηση του φασισμού, ο Χέμινγουεϊ γράφει το πολύ δυναμικό έργο "Για ποιον χτυπάει η καμπάνα", στο οποίο προβάλλει η ιδέα ότι μια αντάξια ήττα, αξίζει περισσότερο από μερικές εύκολες νίκες.

  Η ζωή του συγγραφέα κατά και μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο εμπλουτίζεται με νέα στοιχεία. Το 1952 δημοσιεύει τη νουβέλα "Ο γέρος και η θάλασσα" που στην ουσία του είναι αντιφατικό. Ο συγγραφέας στο έργο αυτό μας λέει εκ των προτέρων το αναπόφευκτο της μοίρας. Δεν πρέπει όμως να ξεχάσουμε και την άλλη πλευρά του έργου. Ο ήρωας, ανεξάρτητα απ'ότι συνέβαινε "καταστρέφεται αλλά δε νικιέται" και στέκει ακατάβλητος μπροστά στις τυφλές δυνάμεις της ζωής, είναι έτοιμος να δώσει νέες μάχες.

  Η λογοτεχνική δημιουργία του Χέμινγουεϊ, διακόπηκε αιφνίδια στις 2 Ιούλη του 1961, όταν σκοτώθηκε. Τερματίστηκε έτσι η ζωή ενός επιφανούς εκπροσώπου του πεζού λόγου του 20ου αιώνα.

  Ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ γεννήθηκε στην πόλη του Ιλινόις. Η ζωή του όλο δυσκολίες, οι δυο παγκόσμιοι πόλεμοι που έζησε από κοντά, ο εμφύλιος πόλεμος της Ισπανίας, τα πολλά ταξίδια τον έκαναν να γνωρίσει τα ανθρώπινα βάσανα και του δώσανε πλούσιο ζωτικό υλικό που με την τέχνη του, το γενίκευσε, το ανέβασε και το έκανε Τέχνη.

  Τα έργα του είναι πολλά, ο Χέμινγουεϊ ανήκει στην ομάδα των διανοούμενων, που αισθανόμενοι το βαρύ φορτίο της πραγματικότητας, υψώνουν ισχυρή και δυνατή τη φωνή της διαμαρτυρίας.

  Οι ήρωες του Χέμινγουεϊ, όπως γενικά και οι άλλοι ήρωες της άτυχης γενιάς, έχουν ύψιστους σκοπούς, η δύσκολη ζωή όμως δεν τους αφήνει να πραγματοποιήσουν τα καλύτερα όνειρά τους και σαν συνέπεια, συνθλιμμένοι περιφέρονταν μάταια χωρίς να ξέρουν τι ζητούν. Αυτό φαίνεται ολοφάνερα στο μυθιστόρημα "Αποχαιρετισμός στα όπλα", όπου ο Χέμινγουεϊ αντιτάχθηκε στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, που θεωρεί ένα από τα χειρότερα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Απέναντι στις βλέψεις αυτών που κάνουν εμπόριο και πλουτίζουν με το αίμα εκατομμυρίων, θέτει την αγάπη του ανθρώπου για τη ζωή. Στο έργο αυτό ο μεγάλος Αμερικάνος συγγραφέας, αντιτάσσεται στους πολέμους, η διαμαρτυρία του όμως είναι χωρίς διέξοδο, δε σε οδηγεί σε συγκεκριμένα αποτελέσματα.

  Η αποχώρηση του υπολοχαγού Έρι, ήρωας του μυθιστορήματος, από τον πόλεμο δεν είναι διαμαρτυρία αλλά κατάπτωση. Ο αστικός ατομικισμός δεν αφήνει το συγγραφέα να βαδίσει παραπέρα.

  Στα μέσα της δεκαετίας του '30, παρατηρείται μια καμπή στις απόψεις του συγγραφέα, πράγμα που καθρεπτίζεται στο μυθιστόρημα "Να έχεις και να μην έχεις" όπου ο συγγραφέας δίνοντας πιστά τη δραματική τύχη διαφόρων προσώπων, παρουσιάζει πιστά την κατάσταση στις ΗΠΑ στις παραμονές της οικονομικής κρίσης.

  Η προσωπική τραγωδία του Χένρι Μόργκαν έχει βαθιά κοινωνική έννοια. Για να πολεμήσει με τη ζωή, για την αντιμετώπισή της, ο Χένρι Μόργκαν στηρίζεται μόνο στον εαυτό του. Στην κατεύθυνση αυτή μοιάζει με τους άλλους ήρωες του Χέμινγουεϊ. Η τύχη του Μόργκαν δείχνει την ήττα του ατομικισμού. Τα τελευταία λόγια του πριν πεθάνει είναι: "μόνος του ο άνθρωπος τίποτα δεν μπορεί να κάνει".

  Άλλο σημαντικό έργο του Χέμινγουεϊ είναι το δράμα "Πέμπτη φάλαγγα", όπου ο συγγραφέας καταδικάζει αποφασιστικά τον φασισμό, παρουσιάζοντάς τον σαν αντίθετο του ουμανισμού και των καλύτερων ιδανικών της ανθρωπότητας, το δράμα αυτό αναφέρεται στον πόλεμο της Ισπανίας.

  Παλεύοντας για τη δημοκρατία ο πρωταγωνιστής του δράματος, είναι πολύ δραστήριος και σε κάθε στιγμή θέτει σε κίνδυνο τη ζωή του, γι'αυτό είναι ξένο το αίσθημα της απόγνωσης χωρίς διέξοδο. Υπάρχουν όμως και στιγμές απόγνωσης του Φιλίπ, αλλά βρίσκει δυνάμεις να τις καταβάλλει. Ο σύντροφός του, κομμουνιστής Μας, του λέει: "Εδώ εργάζεσαι ώστε κανείς να μην υποφέρει από την πείνα, ώστε οι άνθρωποι να μη φοβούνται από τις ασθένειες των γηρατειών, ώστε να δουλεύουν και να ζουν με αξιοπρέπεια κι όχι σαν δούλοι". Κατά αυτόν τον τρόπο ο ήρωας του δράματος Φιλίπ δεν γνωρίζει την κενότητα που χαρακτηρίζει πολλούς από τους ήρωες του Χέμινγουεϊ.

  Αντιφατική είναι και η νουβέλα "Ο γέρος και η θάλασσα". Από τη μια ο συγγραφέας τονίζει τη θέληση του ανθρώπου για την καταπολέμηση των εμποδίων που του προβάλλουν, από την άλλη υπάρχει το αίσθημα της μοναξιάς.

  Στις δύσκολες στιγμές μέσα στον Ωκεανό, ο Γέρος λέει: "τον άνθρωπο μπορείς να τον εξοντώσεις αλλά δεν μπορείς να τον καταβάλλεις".

  Η νουβέλα αυτή τελειώνει διαφορετικά από τις άλλες δημιουργίες του συγγραφέα, τελειώνει με αισιόδοξες νότες, οι σκέψεις του γέρου έχουν στραφεί προς τις μελλοντικές μάζες. Ο Έρνεστ δεν αποσπάστηκε από την αστική ιδεολογία κι αυτός είναι ο λόγος που δεν μπόρεσε να λύσει τα προβλήματα που έθεσε στα έργα του.

  Παρόλα που είναι αντιφατικό με τις αδυναμίες αυτές, το έργο του Χέμινγουεϊ είναι έργο με ιδεολογικές και καλλιτεχνικές αξίες, ξεσκεπάζει σ'αυτό πολλά αρνητικά φαινόμενα της καπιταλιστικής κοινωνίας.

  Διακρίνεται για το πρωτότυπο στυλ, τα πρόσωπα περιγράφονται με σύντομες φράσεις, με λίγα λόγια αλλά που εκφράζουν πολλά "εγώ πάντα προσπαθώ να γράψω σύμφωνα με την αρχή του παγόβουνου", λέει ο Χέμινγουεϊ. "Για κάθε ορατό μέρος τα 7/8 είναι κάτω από τα νερά, αυτό κάνει δυναμική τη δράση κι ελκυστικό το έργο".

Τάκης Σινόπουλος

Ο Τ.Σινόπουλος

  Ο Τάκης Σινόπουλος (1917-1981) που ανήκει στην Ελληνική αντιφασιστική αντίσταση, άρχισε τη λογοτεχνική του δράση στα τέλη της δεκαετίας του 1940 κι από την περίοδο αυτή δημοσιεύει πάνω από 15 τόμους με ποιήματα. Τα τελευταία χρόνια δημοσίευσε και κριτικές μελέτες για το έργο γνωστών Ελλήνων συγγραφέων όπως τον Βάρναλη, Καζαντζάκη, Παλαμά, Σεφέρη, Σικελιανό κ.λπ.
  Το έργο του Σινόπουλου, διαπνέεται από ωραία ποιητική έμπνευση, βαθιά ανθρώπινα συναισθήματα και ιδιαίτερη ποιητική γλώσσα. Στα ποιήματά του συνυφαίνονται με τέχνη ο λυρισμός με τη δραματική πλευρά της πραγματικότητας, η αλήθεια και η έκκληση για αγώνα στο όνομα της λευτεριάς και των απλών ανθρώπων. Οι ισχυρές ιδέες της εποχής, η σύνδεση με την τύχη του λαού και γενικά όλης της ανθρωπότητας, είναι μερικά από τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της ποιητικής τέχνης του Σινόπουλου. Αυτά τα χαρακτηριστικά βρίσκει ο αναγνώστης στα ποιήματα αυτού του κύκλου, όπως είναι τα ποιήματα "Ν'αγαπάς", "Οι Μελλοθάνατοι", "Διαθήκη" καθώς και το ποίημα "Στις έξι Αυγούστου.
  Στο ποίημα "Ν'αγαπάς", προβάλλει ολοφάνερα η δύναμη του λυρισμού του ποιητή, ο οποίος με υψηλό αισθητικό γούστο, εκφράζει στους στίχους του το ευγενικό αυτό αίσθημα. Να τ'αναφαίρεται μεταξύ άλλων στους στίχους αυτού του ποιήματος "Ν'αγαπάς και να'ναι η καρδιά σου, σαν μια θάλασσα γεμάτη γαλήνη, πλατεία κι απέραντη σα θάλασσα, να μιλάς και να'ναι σου το στόμα ένα λιμάνι γεμάτο πλοία που όλο ξεκινούν".
  Άλλη άποψη μας παρουσιάζεται στο ποίημα "Οι Μελλοθάνατοι". Εδώ, την επιθυμία να χαρείς τη ζωή την καταβάλλει η ετοιμότητα να την θυσιάσει όταν το απαιτούν, τα ύψιστα συμφέροντα της πατρίδας. Είναι πραγματικά συγκινητικά τα λόγια του ήρωα του ποιήματος. "Μπορούσα βέβαια να σωθώ, αν έλεγα εγκλημάτησα. Αν έδινα τα ονόματα ένα - ένα των συντρόφων. Μα σαν με ρώτησαν ξανά οι κριτές μου από την έδρα τους, θυμήθηκα τις μάνες που στενάζουν, θυμήθηκα τα προδομένα μου όνειρα, θυμήθηκα τ'αδέρφια μου που λείπουν και τότε όπως σήκωσα το βλέμμα μου περήφανο, έβλεπα τους κριτάδες μου σαν τους μεγάλους ενόχους κι είπα: Δεν μετανιώνω."
  Ενώ στο ποίημα "Διαθήκη" προβάλλει σε πρώτη μοίρα η ιδέα ότι η ζωή μοιάζει μ'έναν μακρύ και δύσκολο δρόμο κι ακριβώς εδώ συνίσταται η αξία της. Στους στίχους αυτού του ποιήματος, μεταξύ άλλων αναφέρεται: "παιδί μου εμείς δεν είπαμε ποτέ πως είναι τόσο εύκολο να ζεις, τόσο απλό να σ'αγαπούνε, εμείς δεν είπαμε ποτέ πως είναι τόσο ασήμαντο να ζεις. Θυμήσου."
  Κάτι το ιδιαίτερο εκφράζουν οι στίχοι του ποιήματος "Τις έξι Αυγούστου", όχι όσον αφορά τις διαστάσεις, αλλά για τα διεθνιστικά αισθήματα που εκφράζει ο ποιητής για τη συμπάθεια για όλους αυτούς που υποφέρουν και γίνονται λεία των τυχοδιωκτικών φιλοδοξιών για κυριαρχία και ηγεμονία στον κόσμο. Σημαντικό είναι το γεγονός ότι μετά από ένα τέτοιο γεγονός, όπως ήταν το ρίξιμο των βομβών στις Χιροσίμα και Ναγκασάκι, ο ποιητής ξέρει να μετατρέψει τον πόνο σε δύναμη, όπως εκφράζεται στους στίχους του "Εγώ δεν ξέρω να θρηνώ, εγώ θα τραγουδήσω την Άνοιξη που κουβαλάει θριαμβευτής ο πόνος μας πίσω από τούτη την ερήμωση, την ώρα του χειμώνα." Με το ποίημα αυτό ο ποιητής παρουσιάζεται στο φιλότεχνο κοινό σαν πραγματικός ποιητής τα έργα του οποίου, διακρίνονται για τη θεματολογία που πραγματεύεται και το υψηλό καλλιτεχνικό επίπεδο, για την ικανότητα που έχουν να μπουν βαθιά στην καρδιά του αναγνώστη, χρησιμεύοντας ταυτόχρονα και σαν μήνυμα για τη συναδέλφωση όλων των λαών.

Βαν Γκογκ: Ο επιφανής και μάρτυρας ζωγράφος

Vincent van Gogh  (1853 - 1890)

                         "Αφήστε με εγώ δε θ'ακολουθήσω τη μόδα,                                            εκείνος που θέλει θα'ρθει σε μένα"

  

  Συμπληρώνονται 160 χρόνια από τη γέννηση του Βαν Γκογκ, αυτού του επιφανούς Ολλανδού καλλιτέχνη αλλά και πραγματικού ανθρώπου. Η φήμη του Βαν Γκογκ διαδόθηκε στην ευρωπαϊκή τέχνη, όταν σ'αυτή άρχισαν να επικρατούν διάφορα φορμαλιστικά ρεύματα κι όταν οι φανατικοί του εξπρεσιονισμού, τοποθέτησαν τον Βαν Γκογκ επικεφαλής του ρεύματός τους.

  Το γεγονός αυτό είχε σαν αποτέλεσμα, για μεγάλο χρονικό διάστημα, η πραγματική αξία του έργου του να μη γίνει γνωστή ή να δυσφημιστεί. Και σήμερα ακόμα σε πολλά κείμενα, οι σωστές εκτιμήσεις για τον ζωγράφο, συνυπάρχουν με τις λαθεμένες φορμαλιστικές ερμηνείες. Τη μορφή του ζωγράφου όμως, την ανέβασε ψηλά η μεγάλη αγάπη του για τη ζωή, για τη φύση, για τον άνθρωπο.

  Ο Βαν Γκογκ ορθώνεται σαν μια ισχυρή καλλιτεχνική ατομικότητα. Τα έργα του εκφράζουν έναν ολόκληρο κόσμο, βρίσκονται σ'αυτά βαθιές σκέψεις. Τα προβλήματα που απασχολούν την τέχνη τα βρίσκουμε στο έργο του. Η ζωή του είναι μια διαμαρτυρία ενάντια στους κομφορμιστές καλλιτέχνες. Ποτέ δεν έσβησε στον Βαν Γκογκ η έμπνευση και η φαντασία. Ποτέ δεν έγινε σκλάβος της φύσης και ποτέ δεν παρέλειψε τη μελέτη της, επειδή μόνο πάνω σ'αυτή τη βάση η έμπνευση αποκτά στον πραγματικό καλλιτέχνη τη μορφή μιας απτής πραγματικότητας. "Το αισθάνομαι κατά βάθος, ότι καθήκον μου είναι να φτάσω στην καρδιά του λαού. Και ο δρόμος προς την καρδιά του λαού είναι μεγάλος, είναι όμως και ανηφορικός και ζητάει μεγάλη δουλειά κι αγάπη", έλεγε ο Βαν Γκογκ. Έβλεπε τη ζωή κατάματα. Αγαπούσε απερίγραπτα τους ανθρώπους και τους αγρότες και θυσίασε γι'αυτούς, ότι κι αν είχε. Όλα τα συναισθήματα, τις σκέψεις, την έμπνευση, τα αφιέρωσε σε μοτίβα από τη ζωή των ανθρώπων της δουλειάς.

  Ο Βαν Γκογκ, πριν αρχίσει με το φως και τα χρώματα του έργου, μελετούσε το φιλοσοφικό περιεχόμενο της φύσης. Αυτός είναι ο λόγος που στα έργα του μεγάλου καλλιτέχνη, η ζωγραφική δε μοιάζει με καλλιτεχνικές φαντασίες και πολύχρωμες πινελιές. Έκανε με τη ζωγραφιά, ότι κάνει η φύση όταν μεστώνει τα στάχυα στον κάμπο, όταν φωτίζει τον ουρανό με τον αχτιδοβόλο ήλιο, όταν ξεκουράζει τους ανθρώπους από τις δουλειές της ημέρας, όταν ανθίζει τα άνθη. Στο έργο του Βαν Γκογκ, πάλλει η ζωή με τη ζωή και το έργο του μεγάλου αυτού ζωγράφου

Η αλλοτρίωση του ανθρώπου

The Scream, by Edvard Munch (1893)

  Η ιστορία έχει αποδείξει ότι όλα τα οικονομικο-κοινωνικά συστήματα που βρίσκονται στο κατώφλι της εξαφάνισής τους, χαρακτηριζόταν από γενική κρίση που είχε σαν γνώρισμα και την ηθική αποσύνθεση. Η αστική τάξη, προσπαθεί πάντα με διάφορες μανούβρες, να παρουσιάσει αυτή την ηθική αποσύνθεση σαν προοδευτική διαδικασία με σκοπό την παράταση της ζωής τους. Οι αστοί ιδεολόγοι εκθειάζουν εκείνο τον τύπο ανθρώπου που παραμορφωμένο και αλλοτριωμένο από τον καπιταλισμό, που σκοπός της ζωής τους είναι το κέρδος και το χρήμα, καθοδηγείται από τον εγωισμό και τον ατομικισμό, που την τιμιότητα την αντικαθιστά με την υποκρισία και τον ανθρωπισμό με τον κυνισμό. Η ζοφερή εικόνα της κοινωνίας, βυθισμένη στην οικονομική, πολιτική και ιδεολογική κρίση, δε θα ήταν πλήρης χωρίς τον ηθικό και πνευματικό εκφυλισμό της, χωρίς τις αθεράπευτες κοινωνικές πληγές της, όπως η εγκληματικότητα, η πορνεία, η τοξικομανία κι ο αλκοολισμός, η διαφθορά στο έπακρο, η ανεργία, η απάθεια και η απαισιοδοξία στη ζωή, που οδηγεί μέχρι και στην αυτοκτονία. Αυτά τα φαινόμενα της ηθικής κατάπτωσης, υπάρχουν σ'όλες τις αστικές χώρες και στις πρώην ρεβιζιονιστικές χώρες. Η αστική τάξη δημιουργεί διάφορες μεθόδους για να αποκρύψει το γεγονός ότι οι συνθήκες του καπιταλιστικού συστήματος είναι αυτές που φέρνουν κάθε μέρα την ηθική κατάπτωση του ανθρώπου. Μεταξύ των μεθόδων αυτών είναι και η κινητοποίηση των ιδεολόγων της για να αποδείξουν ότι οι αιτίες του εκφυλισμού υπάρχουν στον άνθρωπο, στην φύση του και σαν συνέπεια, δεν πρέπει, λέει να κατηγορούμε το σύστημα. Με κίβδηλα επιχειρήματα λένε ότι μια που η φύση του ανθρώπου είναι κακή, τότε πολλά ηθικά φαινόμενα που φαίνονταν σαν αρνητικά, πρέπει να θεωρηθούν σαν κανονική κατάσταση της κοινωνίας. Η τάξη αυτή, έχει κινητοποιήσει μια ολόκληρη στρατιά ιδεολόγων και πολιτικάντηδων για να κατασκευάσουν αντιεπιστημονικές θεωρητικολογίες και πλαστογραφίες σε όφελός της για την διπλή υποταγή των εργαζόμενων μαζών. Με τις θεωρητικολογίες για την αναλλοίωτη φύση του ανθρώπου, προσπάθησαν να κάνουν την απολογία του συστήματος, διάφοροι θεωρητικοί παλιοί και νέοι, από τον Γιάσπερς, τον Σπένσερ και μέχρι τον Φρόιντ, τον Μαρκούζε, Σαρτρ, Γιουγκ, Φρομ κι άλλους.

Sigmund Freud

  Έτσι, κηρύσσοντας κι εκθειάζοντας την σάπια αστική τάξη, ο Σπένσερ θεωρούσε τις προσπάθειες για την διαπαιδαγώγηση του ανθρώπου στο πνεύμα της αμοιβαίας βοήθειας και τη συνεργασία σαν ανέφικτη, ενώ ο Γιάσπερς βαθαίνοντας τις αντιδραστικές απόψεις, τους διατύπωνε πως ότι πρόοδος των ηθικών σχέσεων δεν υπάρχει, ότι η ουσία του ανθρώπου είναι αιώνια κακή, ατομιστική κι εγωιστική, σε εχθρότητα με τους άλλους. Άλλοι, νεώτεροι θεωρητικολόγοι, με την θεωρία των οποίων η αστική τάξη συμπληρώνει το περιεχόμενο των μέσων της θορυβωδικής προπαγάνδας της, ακολούθησαν τον δρόμο της εμβάνθυσης των ιδεαλιστικών κι αντιδραστικών απόψεων, προσθέτοντας απόψεις σχετικά με την αναλλοίωτη φύση του ανθρώπου. Σύμφωνα μ'αυτούς, ο άνθρωπος κληρονομεί αναπόφευκτα ένστικτα από τη μια γενιά στην άλλη.

  Τα παράλογα επιχειρήματα που οδηγούν, τους οδηγούν στο πολύ λανθασμένο συμπέρασμα, ότι, τάχα, μια που ο άνθρωπος ζει συνεχώς σε νέες συνθήκες, τότε διαρκώς αισθάνεται αδυναμία, απαισιοδοξία, πράγμα που τον κάνει επίσης να είναι διαρκώς σε εχθρότητα κι επιθετικός απέναντι στους άλλους. Έτσι ανάμεσα στα ένστικτα που κληρονομεί, είναι κι εκείνο της κληρονομικότητας. Το τελευταίο το θεωρούν σαν προϊόν του ενστίκτου της αυτοάμυνας στις συνθήκες που αντιπαρατίθενται στον άνθρωπο. Σύμφωνα μ'αυτούς, ο άνθρωπος όντας επιθετικός απέναντι στις συνθήκες και το περιβάλλον, είναι οπωσδήποτε τέτοιος κι απέναντι και στους άλλους ανθρώπους που είναι μέλη αυτού του κόσμου. Με τα επιχειρήματα αυτά, η φύση του ανθρώπου θεωρείται αιώνια ατομιστική κι επιθετική, στενά συνδεδεμένη με τα ένστικτα που κληρονομεί ο άνθρωπος από τον κόσμο των ζώων, αυτή είναι η ουσία της επιχειρηματολογίας τους. Η στρατηγική της αστικής τάξης και οι τακτικές της, διαδίδοντας τέτοιες στραβές αντιμαρξιστικές θεωρητικολογίες, όπως αυτή για τη φύση του ανθρώπου, έχουν τις ιδιομορφίες τους που εκφράζουν τους συγκεκριμένους στόχους που επιδιώκουν να πετύχουν. Με αυτές τις ιδεολογίες, θέλει να μπαλώσει κάπως την παλιωμένη πρόσοψη του συστήματος, να το απαλλάξει από τις συνθήκες για τ'αρνητικά φαινόμενα της ηθικής που καλλιεργεί τη βία και το μίσος του ανθρώπου προς τον άνθρωπο και την άρνηση της προσωπικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης. Ξεκινώντας από μεταφυσική και ιδεαλιστική φιλοσοφική κοσμοαντίληψη, προσπαθούν με "επιχειρήματα" να αποδείξουν ότι τα αίτια αυτών των φαινομένων δεν έχουν καμία σχέση με το οικονομικο-κοινωνικό σύστημα. Οι αστοί ιδεολόγοι καθορίζουν, με εντελώς αυθαίρετη και ψεύτικη σύνδεση μεταξύ της φύσης του ανθρώπου και της συμπεριφοράς και της ηθικής τους. Αρνούνται το γεγονός ότι η ηθική είναι ένα κοινωνικό φαινόμενο και οι ηθικές σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων διαμορφώνονται κάτω από τις επιδράσεις των συνθηκών στις οποίες ζει ο άνθρωπος μέσα στην κοινωνία. Η αστική τάξη δεν μπορεί να συμβιβαστεί με την εξέλιξη και την πορεία μπροστά που σημείωσαν οι ηθικές σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων με το βάθεμα της κρίσης του καπιταλισμού, απ'τις αλλαγές που βαθαίνουν διαρκώς, μεταξύ των τάξεων, με αντίθετα συμφέροντα και στο πεδίο αυτό. Η αποδοχή του καθορισμού της ηθικής συμπεριφοράς του ανθρώπου από τη φύση του, οδηγεί σε παράλογα αντιεπιστημονικά συμπεράσματα.

  Όσο κι αν μιλούν για την αναλλοίωτη, κακή φύση του ανθρώπου, δεν μπορούν ν'αποκρύψουν το γεγονός ότι τα αίτια της ηθικής κατάπτωσης της κοινωνίας, βρίσκονται στα θεμέλια του ίδιου του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, που βασίζεται στην ατομική ιδιοκτησία επί των μέσων παραγωγής. Πολλοί απ'αυτούς που διαπράττουν εγκλήματα, είναι φορείς ηθικών ελαττωμάτων που προέρχονται απ'τις στρατιές των ανέργων, απ'αυτούς που στερούνται κάθε δυνατότητα να εξασφαλίσουν τ'απαραίτητα μέσα διαβίωσης. Και οι άλλοι, προπαντός στις γραμμές των νέων, είναι θύματα της της ξέφρενης αστικής προπαγάνδας που προσπαθεί να "μπάσει" στους νέους τη διεστραμμένη ηθική. Τα πάντα δείχνουν ξεκάθαρα ότι δεν είναι ο άνθρωπος ανίσχυρος, αδύναμος κι εχθρικός εκ φύσεως προς τις συνθήκες στις οποίες ζει, όπως πασχίζει ν'αποδείξει ο Έριχ Φρομ, αλλά είναι δύσκολες οι συνθήκες της καπιταλιστικής κοινωνίας. Πιέζοντας ψυχολογικά και ηθικά τις μάζες, με την ιδέα της κακής φύσεως του ανθρώπου, η αστική τάξη θέλει να προετοιμάσει το τμήμα εκείνο που θα εφαρμόσει τα επιθετικά σχέδια, που να μην είναι σε θέση να κρίνει το δίκαιο ή το άδικο χαρακτήρα του πολέμου και κάνει να μη σταματήσει μπροστά στο απαίσιο έγκλημα. Ενώ στις γραμμές του προλεταριάτου προσπαθεί να σπείρει τον ατομικισμό, τον εγωισμό που είναι εχθροί της οργάνωσής του, να διασπάσει την ενότητα, το συλλογικό πνεύμα και την αλληλεγγύη του χωρίς τα όποια δεν μπορεί να έχει επιτυχία το κίνημα.

  Η αστική τάξη καταβάλει κάθε προσπάθεια για να εξωραΐσει την καπιταλιστική κοινωνία, ν'αποκρύψει τις πληγές της και να δικαιολογήσει την καταπίεση και την εκμετάλλευση. Η παραγνώριση της πραγματικότητας, η παραπλάνηση των μαζών και η καπηλεία ως προς τα νέα κοινωνικά φαινόμενα, είναι αναντικατάστατη, ότι ο τρόπος παραγωγής της, είναι ο πιο ορθός και ο καλύτερος, ότι η αστική εξουσία είναι η πιο τέλεια έκφραση της δημοκρατίας, ότι ο αστικός πολιτισμός είναι ο ανώτερος. 

Μαρκήσιος Ντε Σαντ

Κόμης Ντε Σαντ

  Ο Μαρκήσιος Ντε Σαντ (Ντονασιέν Αλφόνς Φρανσουά Κόμης Ντε Σαντ) γεννήθηκε στο Παρίσι τον Ιούνιο του 1740.

 Σε πολλές δυτικές χώρες, από χρόνια τώρα εκδόθηκαν κι επανεκδόθηκαν τα λογοτεχνικά έργα του Σαντ. Η Ιστορία της παγκόσμιας λογοτεχνίας δεν γνωρίζει κανένα άλλο πιο κακόφημο όνομα από εκείνο του Σαντ. Όπως είναι γνωστό, από το όνομά του δημιουργήθηκαν οι λέξεις σαδισμός και σαδιστής, που μπήκαν σε όλες τις γλώσσες του κόσμου σαν συνώνυμα της βαναυσότητας και της προστυχιάς, της ικανοποίησης που προσφέρουν στο δήμιο τα βασανιστήρια και τα εγκλήματα. Πάνε δυο αιώνες τώρα που το όνομα αυτό, συνδέεται με όλα τα εγκλήματα που διεπράχθησαν και διαπράττονται σ'όλα τα μέρη του κόσμου, αρχίζοντας από εκείνα της εποχής που έζησε ο Σαντ και μέχρι τους Ναζί. Με το όνομα του Σαντ συνδέονται επίσης τα συνηθισμένα εγκλήματα, ο εκφυλισμός κι όλες οι βαναυσότητες κι οι εξευτελισμοί που τα συνοδεύουν.

  Την κακή του φήμη ο Σαντ, την απέκτησε κατά πρώτο λόγο με το λογοτεχνικό του έργο. Το έργο αυτό είναι μια μαύρη κηλίδα στην παγκόσμια λογοτεχνία όλων των εποχών. Η ιστορία της λογοτεχνίας, εξαιρώντας τα βιβλία που έγραψαν μερικοί εγκληματίες και ψυχοπαθείς, δεν γνωρίζει άλλο παράδειγμα εκτός απ'αυτόν τον ξετσίπωτο, κυνικό, που περιγράφει κι εξυμνεί τον εκφυλισμό, τα βασανιστήρια, την αιμομιξία, τα εγκλήματα.

  Τα μυθιστορήματα, στις νουβέλες, στα διηγήματα, στα γράμματα και τ'άλλα έργα αποτελούνται από 15 τόμους. Ο Σαντ έχει συντάξει μια μαύρη νουβέλα της αισχρότητας, της βαναυσότητας και του εγκλήματος, που όμοιά της δεν υπάρχει στην ιστορία των εκδόσεων. Σου δημιουργείται η εντύπωση ότι αυτός ο κακόβουλος άνθρωπος, φρόντισε να μη του ξεφύγει καμία από τις κακίες του κόσμου, τις οποίες τις προπαγανδίζει, τις εγκωμιάζει και της προσφέρει σαν μέσα για τη σωτηρία της ανθρωπότητας. Ανοιχτά και με μίσος, ο Σαντ εκφράζεται ενάντια στις ηθικές αξίες, στον ουμανισμό, στις αρετές, στην εντιμότητα. Κατά τον ίδιο ανοιχτό τρόπο και με ικανοποίηση μιλά για τη μοχθηρότητα, την ηδονή που σου δίνει ο εκφυλισμός, τα βασανιστήρια και μάλιστα και ο φόνος. "Σου πέρασε από το μυαλό να φονεύσεις τη θεία σου; Αυτό σημαίνει ότι είσαι ένα καθώς πρέπει κορίτσι. Και τι είναι στο κάτω-κάτω ο φόνος ο οποίος προκαλεί τόσο τρόμο στους ανθρώπους; Μια αλλαγή μορφής και τίποτα άλλο. Η θεία μας αντί για ένα, θα γίνω δυο ή τρία κομμάτια, αυτό είναι όλο." Στο έργο του Σαντ εκφράζεται ανοιχτά η ιδέα ότι το κακό, το έγκλημα και η βαναυσότητα, οδηγούν μπροστά την ανθρωπότητα. Αυτός είναι ο λόγος που το έργο του, ανεξάρτητα που δεν έγινε δεκτό ανοικτά, έγινε το στήριγμα για τις πιο μαύρες, απάνθρωπες θεωρίες, όπως η ρατσιστική, η φασιστική κι άλλες.

  Το έργο του Σαντ για πολύ καιρό ήταν απαγορευμένο παντού στον κόσμο. Ένα μέρος του δημοσιεύτηκε όταν αυτός ζούσε ακόμη. Οι εκδόσεις γίνονται πάντοτε παράνομα, διώκονταν από το νόμο και καιγόταν. Η διαφθορά, η βαναυσότητα και τα εγκλήματα που πρότεινε ο Σαντ, ήταν τόσο σκανδαλολογικά, που δεν ήταν δυνατό να τα παραδεχτεί κανένας. Το ενδιαφέρον για το έργο ταο, άρχισε να εκδηλώνεται τον καιρό που η αστική τάξη άρχισε να αφαιρεί πολλά από τα προσωπεία της και να γίνεται πιο ξετσίπωτη. Οι φωνές υπέρ του Σαντ στην αρχή, αδύνατες, άρχισαν να υψώνονται μαζί με την αύξηση της καταπίεσης και της βαναυσότητας στον 20ο αιώνα, παράλληλα με τις προετοιμασίες για πόλεμο και παγκόσμιο μακελειό, με την άνοδο στην εξουσία του φασισμού και την όξυνση του πολέμου κατά των λαών. Το αίτημα για την έκδοση του έργου του Σαντ, ήταν λογικό αποτέλεσμα της ανόδου της βαναυσότητας και των δυνάμεων του σκοταδισμού. Το αίτημα αυτό, γινόταν όλο και πιο επίμονο όταν άρχισε να εκφυλίζεται η λογοτεχνία, η τέχνη κι ο τρόπος ζωής.
  Σήμερα σε πολλές χώρες δημοσιεύονται έργα του Σαντ. Στις αρχές αποσπάσματα απ'αυτά συμπεριλήφθηκαν σαν ξεχωριστά κομμάτια σε διάφορες ανθολογίες, όπως αυτή του "Μαύρου Χιούμορ" ή σε ανθολογίες με κριτικά υλικά, ενώ μετά δημοσιεύτηκαν και τα άπαντα.
  Τα έργα του Σαντ, αυτού του εμπνευστή του κακού, της βίας, του εκφυλισμού και του εγκλήματος, είναι μεγάλη προσβολή για τη λογοτεχνία και την κουλτούρα των λαών.

Brexit: Πολιτική κρίση ως οργανικό συστατικό του συστήματος

Το διαζύγιο που σόκαρε τον πλανήτη

  "Σύμφωνα με το Bloomberg oι 400 πλουσιότεροι άνθρωποι του πλανήτη έχασαν την Παρασκευή, την επομένη του δημοψηφίσματος στην Βρετανία, 127,4 δισεκατομμύρια δολάρια.

  Συγκεκριμένα, 400 δισεκατομμυριούχοι του κόσμου έχασαν το 3.2% της συνολικής καθαρής αξίας των μετοχών τους. Ο μεγαλύτερος χαμένος από το Brexit είναι ο πλουσιότερος άνθρωπος της Ευρώπης, ο Amancio Ortega - ιδιοκτήτης της αλυσίδας ένδυσης "Zara", ο οποίος εκτιμάται ότι έχασε περισσότερα από 6 δισεκατομμύρια δολάρια σε μια ημέρα.! Όπως αναφέρει το δημοσίευμα εννιά δισεκατομμυριούχοι είδαν την περιουσία τους να μειώνεται κατά 1 δισεκατομμύριο δολάρια. Μεταξύ αυτών οι είναι οι Bill Gates, Jeff Bezos και Gerald Cavendish Grosvenor, ο πλουσιότερος άνθρωπος του Ηνωμένου Βασιλείου."

πηγή: alfavita.gr

 Να προσθέσουμε εδώ πως ο μεγαλοεπιχειρηματίας, κι επενδυτής George Soros, κέρδισε σε μια μέρα 10 εκατομμύρια δολάρια από την υπόθεση αυτή.

 Κρίνοντας από τα παραπάνω, κι όσο κι αν θέλετε να το δείτε με τα νέα μοντέλα χρηματο-οικονομικής πολιτικής, το διαζύγιο του Η.Β. με την Ευρωπαϊκή Ένωση αποδεικνύει αυτό που λέμε από καιρό: το καπιταλιστικό σύστημα μαστίζεται από γενική κρίση. Σε όλον τον κόσμο, όχι μόνο στην Ευρώπη. Το προτσές αποσύνθεσης του συστήματος αυτού έχει όχι μόνο τις πολιτικές του, αλλά και τις οικονομικές και ιδεολογικές πλευρές. Η κρίση είναι πολύ μεγαλύτερη απ'όσο νομίζετε. Ποιες είναι οι ιδεολογικές καταστάσεις της πολιτικής κρίσης στις καπιταλιστικές χώρες; Η πολιτική κρίση εκδηλώνεται με πολλές μορφές κι ένταση σε διάφορες χώρες. Δεν μπορεί να ταυτιστεί με την κυβερνητική κρίση, όπως την απλοποιεί πολλές φορές η αστική προπαγάνδα. Στην ουσία της, είναι κρίση ολόκληρου του επικοδομοίματος κι αντικατροπτίζει και την κρίση της οικονομικής βάσης στην οποία στηρίζεται. Είναι ταυτόχρονα έκφραση της ανικανότητας της αστικής τάξης και των πολιτικών θεσμών της Ε.Ε., για την επίλυση προβλημάτων, έκφραση της αδυναμίας να κυβερνήσει με τις παραδοσιακές μεθόδους του αστικού κοινοβουλευτισμού. Η αλλαγή των κυβερνήσεων με την πρόωρη παραίτησή του, είναι μια γνωστή πια μορφή της πολιτικής κρίσης. Οι ανταγωνισμοί των αστικών ομάδων και κομμάτων, παραβίασε και τους οικονομικούς κανόνες της αστικής δημοκρατίας.

  Η αστική και ρεβιζιονιστική προπαγάνδα των ισχυρών της Ε.Ε. (βρίσκοντας παράλληλα γόνιμο έδαφος οι φασιστικές οργανώσεις που κυριολεκτικά αλώνουν το πολιτικό σκηνικό), διατυμπανίζει τις προσπάθειες για την έξοδο από την κρίση. Μέχρι κι επανάληψη του δημοψηφίσματος ακούστηκε. Εκπονούνται και σχετικά άρθρα και προγράμματα. Κοντολογίς, κρίση της αστικής ιδεολογίας, σαν έκφραση της γενικής κρίσης που διέρχεται το σύστημα παρακμής. Το κλονισμένο αυτό σύστημα έχασε την ικανότητα ελιγμών, την ελαστικότητα για προσαρμογή στις συγκεκριμένες περιστάσεις, επί πλέον χάνει και την εμπιστοσύνη εκείνων των κυρίαρχων κύκλων και στρωμάτων του πληθυσμού που το έχουν θεωρήσει ως άθικτο όργανο.

  Ένα από τα χαρακτηριστικά της εξέλιξης της Ε.Ε. είναι η όλο και βαθύτερη όξυνση της κρίσης της. Υπό αυτές τις συνθήκες, προέκυψε φανερά η ανάγκη για τη μεταρρύθμιση του πολιτικού συστήματος στις αστικές χώρες, τη μετατροπή του σε όργανο που να εξυπηρετεί καλύτερα τις κυρίαρχες τάξεις, όπως αναφέρθηκε αρχικά για το άρθρο της Bloomberg αλλά και στην επίτευξη των στόχων της εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής.

Η δυσαρέσκεια της μοναρχίας είναι έκδηλη

  Η πολιτική κρίση της Βρετανίας δεν είναι τίποτα περισσότερο από σάπιο οργανικό στοιχείο του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος. Οι μονομερείς κι αλλεπάλληλες θεωρίες αλλά και στην πράξη, μεταρρυθμίσεις, στοχεύουν να κάνουν πιο ευέλικτο τον αστικό κρατικό μηχανισμό για την αντιμετώπιση των περιστάσεων και τον κατευνασμό, φυσικά, των ταραχών.

  Η αποχώρηση της Βρετανίας από την Ένωση, επιβεβαιώνει το φιάσκο της Ευρώπης και της οικονομικής - θεωρητικής σκέψης στη γένεσή της. Ξεκάθαρο παράδειγμα γι'αυτό, είναι η αποτυχία, απ'όλες τις απόψεις της νομισματικής πολιτικής που εφαρμόζουν, είτε αυτό λέγεται Ελλάδα, είτε οτιδήποτε. Τα επίμαχα φαινόμενα της κρίσης, που καλύπτεται περίτεχνα από τη Γερμανία και το ΔΝΤ, δεν ήταν αποτέλεσμα της μη ορθής πολιτικής αλλά ενδογενή φαινόμενα του ίδιου του καπιταλιστικού συστήματος που επικρατεί στις αστικές χώρες.

  Η ιδεολογική κρίση της Ε.Ε., είναι έκφραση τόσο του αντιδραστικού χαρακτήρα της τάξης που αντιπροσωπεύει, όσο και της αποσύνθεσης του καπιταλιστικού συστήματος από τη βάση στο οικοδόμημα, της εμβάθυνσης της αστάθειάς της, όχι μόνο στην οικονομία, αλλά και στην πολιτική και την ιδεολογία, μιας τάξης που ψυχορραγεί.

Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα

                                  "Συφοριασμένε ποιάς μάνας βυζί σε βύζαξε;"

                                                                       Νερούδα για τον Φράνκο

  Πριν από 79 χρόνια, μεταξύ 3ης και 6ης Αυγούστου του 1936, οι φασίστες του Φράνκο, σκότωσαν σε ηλικία μόλις 38 ετών τον ποιητή των πουλιών και των λουλουδιών, των ποταμών και των άστρων, τον Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα.

  Στον 20ό αιώνα, ο Ισπανικός λαός μπορεί να καυχιέται με δυο από τους πιο γνωστούς ανθρώπους της μεγάλης πλειάδας των ανθρώπων της Τέχνης και της Κουλτούρας, που αυτός ανέδειξε δηλαδή με τον Ουναμούνο και τον Λόρκα. Ο πρώτος είναι φιλόσοφος, κριτικός και καλλιτέχνης που ασχολήθηκε με πολλά είδη. Ο Λόρκα είναι η πιο οικουμενική φωνή, εκφράζει την ψυχή και το αίμα του Ισπανικού λαού, είναι κοντολογίς ένας μεγάλος μηχανικός της ψυχής. Η παράδοση του Ισπανικού και παγκόσμιου πολιτισμού, γι'αυτόν ήταν μια σημαία, μια χάρη και μια νίκη...

  Αγαπούσε πολύ το λαϊκό τραγούδι, κυρίως τα τραγούδια της ξενιτιάς και τα τραγούδια της κούνιας. Εισχώρησε βαθιά στην ψυχή των Ισπανών ποιητών, κυρίως του Γκονκόρα και του Αντόνιο Ματσάδο. Ο Λόρκα, μια από τις κορυφές της Ισπανικής και της παγκόσμιας λογοτεχνίας, διάσημος και γενναιόδωρος ποιητής, έφθασε στις κορυφές της ποίησης κι αυτό προβάλλει στη συλλογή "Ρομανθέρο Χιτάνο".

  Είχε στενούς δεσμούς με ταλαντούχους νέους και δημιούργησε το θέατρο "Λα Μπάρακα". Πέρασε τα νεανικά του χρόνια στα χωριά, ακούγοντας τα κελαηδήματα των πουλιών, την ομορφιά της χαραυγής και το κοκκινωπό χρώμα τ'ουρανού στη δύση του ηλίου. Άκουγε τις καστανιέτες των δημοτικών τραγουδιών, πικραίνονταν από τα κλάματα των μικρών παιδιών που ζητιάνευαν για ψωμί. Όταν ενώθηκε με την ομάδα των ζωγράφων και συγγραφέων φοιτητών, σκέφθηκε ότι μαζί τους θα δημιουργούσε μια νέα κουλτούρα που θ'άνοιγε νέους ορίζοντες.

  Ο σωστός καπετάνιος διηύθυνε τους νέους της ομάδας, προς μια νέα, πιο προοδευτική, πιο ανθρωπιστική κουλτούρα. Άρχισαν να γράφουν οραματικά έργα που έγιναν γνωστά σ'όλο τον κόσμο. Ο ίδιος, έγραφε και με τον θεατρικό του όμιλο "Λα Μπάρακα" που αυτός ίδρυσε, ανέβαζε τα έργα που κάνουν να πάλλει δυνατά το "είναι"σου, όπως το "Ματωμένος γάμος", "Μπερνάρντα Άλμπα", "Γέρμα" κι άλλα. Το Ελληνικό φιλότεχνο κοινό, γνωρίζει έργα της Ισπανικής λογοτεχνίας όπως το "Δον Κιχώτης" του Θερβάντες, έργα του "Λόπε ντε Βέγκα", του ποιητή Ραφαήλ Αλμπέρτι κι άλλων. Γνωρίζει ποιήματα του Λόρκα, μεταξύ των οποίων διακρίνονται για τις καλλιτεχνικές τους αξίες το "Μοιρολόι για τον Ιγνάθιο Σαντέθ Μεχίας", το "Ρομανθέρο Χιτάνο" κι άλλα.

  Οι φασίστες του Φράνκο σκότωσαν αυτόν τον μεγάλο ποιητή στη Γρανάδα, όπου είχε βρει καταφύγιο στο σπίτι του φίλου του Σαλβαδόρ Νταλί. Τότε ο παγκόσμιος προοδευτικός τύπος και κυρίως ο τύπος της Ισπανικής Δημοκρατίας, έγραψαν πολλά άρθρα γι'αυτό το έγκλημα κατά του πολιτισμού τον Αύγουστο του 1936. Ο μεγάλος ποιητής Αντόνιο Ματσάδο στο Θάνατό του, αφιέρωσε την πιο όμορφη ελεγεία της Ισπανικής λογοτεχνίας, "Έγκλημα στη Γρανάδα". Ο Λόρκα είπε για τους φασίστες, "αυτοί σου αρνούνται και την ειρήνη του τίποτα". Ο Ελληνικός λαός, βίωσε βαθιά αυτή την αλήθεια, όταν επί πολλά χρόνια αντιμετώπισε ηρωικά τέσσερις άγριους κι αιμοβόρους ιμπεριαλισμούς και τους ντόπιους λεκέδες του.